Outdoor Workwear | Buy Safety Apparel Online | Active S timberline hem

Outdoor

Outdoor

The weather conditions in New Zealand can be extreme and can change rapidly. Working outdoors can be very challenging without the right clothing. Keep your team dry and comfortable with Active Safety's range of outdoor work jackets, oil skin vests and fleeces. 

Filter By:

timberline hem

billige menn til menn
timberland earthkeepers mænd
billige timberland støvler til kvinder
ホワイトティンバーランドブーツ
navy timberland støvler

What Three Dozen Elk Cartridges Taught Me

Guns and Gear
Contributor

By Wayne van Zwoll, Gun Digest

From the .30-30 to the .375, myths abound. Herewith some observations about what kills elk best.

The century-old .30-06 still ranks as a favorite among elk hunters. Modern loads make it deadlier.

Many moons ago, in a tight Oregon meadow blackened by lodgepole shadow at dusk, he slipped silently through bleached grass and stood to watch the motionless lump at forest’s hem. Dead air kept its scent from him, short yards away. Then the lump shifted…

I had sat out the day’s end glassing a distant elk. It had ghosted into the conifers without showing me antlers. Time was up. I shifted slightly for a last-minute glance about…

When our eyes met, mine got wide. The bull, seemingly close enough to touch, stared back, antler tips ivory arcs against the inky forest. Slowly, rifle bobbing to my pulse, I cheeked the stock and peered through the scope. Dusk had stolen the dot.

He didn’t move.

After a frantic search for the dot against the elk’s dark shoulder, I dropped the scope field to the grass. The dot appeared faintly in my peripheral vision. It vanished as I jerked the re-barreled Mauser up onto the elk and pressed the trigger.

A 180-grain Speer handload dropped the bull.

Forty-two years later, the .300 Holland & Holland still ranks among my favorite elk rounds. But I’ve used 36, if memory serves, and carried on elkless hunts rifles chambered to other cartridges. They’ve all helped shape my views on elk loads. Constrained by the one-bull-per-year-per-state limit imposed on elk hunters everywhere, I’ve used no cartridge exhaustively. So these notes are hardly authoritative.

Even if by sunny good fortune you were directed to test one cartridge on elk and permitted to take several bulls in a season, you’d have a hard time drawing unassailable conclusions. Each shot is unique. A bullet’s effect has less to do with cartridge design, or even the bullet itself, than with range and shot angle, animal size and the missile’s track inside. Besides, myriad loads are possible for any one cartridge. The .30-06 appears in about 80 types of factory ammo. Many times that number of handloads can be fashioned, with bullets and powders that continue to proliferate.

Is the .30-06 a good elk cartridge? Land sakes, yes! It’s been felling elk for more than a century under a wide range of conditions. Surveys I’ve taken of thousands of elk hunters put it neck-and-neck with the 7mm Remington Magnum in popularity.

A huge success since its 1962 debut, the 7mm Rem. Mag. turns up in elk camps as often as the .30-06.

A better choice for elk hunting than Remington’s big 7mm is tough to find. Introduced in 1962 with the Model 700 rifle, it featured 150- and 175-grain factory loads. Neither seemed to me ideal for elk, though Wyoming outfitter Les Bowman and the Remington company promoted the round masterfully. Its flat arc and relatively light recoil appealed to hunters. Still, many considered 150 grains on the light side for elk. The 175’s weight throttled its muzzle velocity; a nose profile better suited to alder thickets sapped speed and energy downrange. Ballistically, the heavy 7mm load delivered no more reach or punch than a 180-grain spitzer stoked to redline in a .30-06. I asked a Remington troll why Big Green had chosen the 175 over a sleek 160-grain bullet that could be driven much faster but held significant in-flight advantage over a 150 Core-Lokt. “We had a lot of 175s available,” was the reply.

Since then, a raft of racy, controlled-expansion 160-grain 7mm bullets have appeared in factory loads and as components. They (and a broader selection of 140s and 150s) have given Remington’s iconic magnum more reach, ferocity and versatility.

Some years ago, I followed the echoes of a bull elk into an Oregon canyon. He climbed out ahead but paused on a rim trail. I flopped prone and fired my Model 70. At the crack of that 7mm Magnum he collapsed, spine severed between the shoulders. I’d held a tad high, thinking 300 yards of gravity would tug my bullet into the lungs. Not so. That slippery 160-grain Swift Scirocco lost only a hand’s width.

The author killed this last-day Colorado elk at 250 yards with a Ruger rifle in .300 Win. Mag.

The .300 Winchester appeared a year after Remington’s 7mm. Oddly enough, given expectations of the rabble, it was not the .338 Winchester necked down. Its 2.62-inch case and short neck gave it more capacity than other (2.50-inch) short belted magnums of the day. It hurled a 180-grain bullet as fast as the 7mm Remington could a 160. Arcs are nearly identical for the same bullet style, but of course the heavier .30 hits harder. A 160-grain 7mm Core-Lokt Ultra in a current load brings 1,580 foot-pounds to 400 yards – plenty to kill elk, but well shy of the 1,750 delivered by the .300’s 180.
One of several .300 Winchester Magnum rifles I’ve owned was a 1963 Model 70 with tiger-tail walnut – a rare find in those days of fence-post wood before the 70’s 1964 overhaul. Accurate and slick-cycling, that Winchester was my go-to elk rifle before I sold it in a fit of insanity. Another pre-’64 .300 went the same way. I’d trade my pickup to get them back.

Just as fetching was the Winchester Model 70 Alaskan with a 25-inch barrel in .338 Winchester Magnum. A fellow rimfire competitor used one for elk. I managed to snare a fine example at a gun show and hunted with it. After one singularly unproductive day in the hills, I bounced a herd of elk in a ‘pole patch. Racing after the thunder, desperate for a wink of antler and a shot alley, I heard a branch snap behind me. I spun to see a bull slipping off to the side. My .338 staggered him; a second shot put him down; I fired a third to finish him. He’d taken more than 7,000 foot-pounds from the first hits, both in the chest. A departing elk can be hard to anchor! The .338 with 225- or 250-grain pointed bullets (Nosler’s 210 Partition too) can bring a ton of energy out to 400 yards. In recoil, the .338 reminds you of its horsepower.

The 7mm, .30 and .33 magnums beg the use of stoutly constructed bullets to ensure penetration through thick bone and muscle up close. Once, in Montana’s Bob Marshall Wilderness, I chose a 200-grain Winchester Power-Point over stronger missiles because it drilled tighter groups. One dreary afternoon while descending a mountain on horseback, we spied a bull elk across a cut. He was moving by the time I’d swung off Paint and jerked my rifle free. I triggered the Model 70 as he galloped toward cover. The bullet caught him mid-rib, ranged through the heart and balled up, perfectly mushroomed in the far shoulder.

With a 180-grain bullet at 3,100 fps, the popular .300 Win. Mag. shoots very flat and drives bullets deep.

The .338 is a fine pick for quartering shots. Also, its 225-grain bullet flies flatter than a 180 from a .30-06, so it stretches far. Better still by ballistic measure: Weatherby’s .340, its 1962 debut buried in the tickertape strewn for the 7mm Remington and .300 Winchester. The .340 is a blown-out, necked-up .300 H&H, left full length. It blasts a 250-grain bullet downrange faster than an ‘06 can throw a 150! At 500 steps the .340 hits like a .338 at 400. Shintangle Montana timber in knee-deep snow yielded an elk to my long-limbed Weatherby Mark V in .340. That 250-grain Nosler packed far more foot-pounds than needed.

In truth, many elk hunters are over equipped. To kill an elk you need not land enough energy to rock an armored personnel carrier. But that misconception is common. After years of reading about and dreaming of record-book bulls, we labor up the mountain with visions of cudgel-thick antlers that, upside down on a tall mule, furrow the earth. Said elk will appear at great distance, quartering steeply into a fir jungle, a heartbeat from gone.

While you may get this shot, a powerful cartridge hardly guarantees a kill. Once, when topping a hill, I refused to fire at a magnificent bull, statue-still, facing me at about 300 yards. My rifle: a Lazzeroni bored for the short, stout 8.59 Galaxy, a ballistic match to the .340 Weatherby. Alas, though the air was still and the bull patient, a landform hid the bull when I eased to a sit. In vain, I tried to calm the crosswire offhand. Rather than risk a crippling shot, I let the elk walk.

On another morning my Galaxy took a lesser bull. He absorbed the heavy .33 bullet with a slight shudder then moved on into the forest – where he died in seconds. I’d seen the same reaction in a bull shot with my .375 H&H. The 300-grain softpoint destroyed both lungs at close range. The elk galloped off, nosing into the duff a short distance off. These and other encounters have convinced me that no hunting bullet knocks elk down. Elk fall when they die – when vital organs no longer function – or when bullets strike nerve centers or break supporting bone. One of two bulls I’ve taken with a .30-30 collapsed when the softnose smashed vertebrae behind his skull. Instant kill. (By the way, that’s a shot I take only when very close. A hit in surrounding tissue can doom the animal to a slow death.) Lung-shot elk succumb most quickly when struck by bullets that do the most damage.

Left to right: Winchester’s .270 is gentle in recoil but lethal. The .270 Weatherby and .270 WSM add punch.

Occasionally elk have died more quickly than I expected. One, lung-shot by a client with a .270, reared as might a horse then fell backward, planting its long beams in the ground. No further movement. Another bull, struck mid-rib by a 140-grain .280 bullet, simply crumpled. I can’t explain those kills. More often elk hit well will leave as if untouched. Given an accurate shot with an appropriate bullet, the trail should be short. But you’ll do well to keep firing as long as the elk is upright. One bull trotted off after I drove a .270 bullet into its forward ribs. A second shot to the spine between the shoulders dropped the beast. My first missile had blown a big entrance hole but damaged only the near lung – evidence that bullet was too fragile for elk. Had I not fired again, the animal would doubtless have escaped to die later.

Bullet design can matter more than bullet energy. Shot placement trumps both. Dashing at last light after a bull crippled in the front legs by another hunter, I fired when the elk paused, killing it with a 100-grain softnose from my .250 Savage. While such a bullet is hardly ideal, it’s adequate if you take care with each shot. A rancher I know has killed dozens of bulls with his .250. Another friend has used a .25-06 to take 20 elk, without losing one.

Once, a fellow bringing his young son on his first elk hunt asked if he should loan the boy his .30-06. “He has his own 6mm Remington, but isn’t that a bit light?” I allowed that it was, but added that the recoil of an ’06 might cause flinching. “Accurate shots kill elk.” Next morning we climbed into the Utah hills where the boy laced a 6mm Nosler Partition through an elk’s heart. The animal died right away.

Sometimes power is comforting. On a stormy morning in the northern Rockies, I climbed a ridge across from a herd of elk I’d spied at dawn. Unable to approach the bull on the herd’s far flank, I paralleled the animals until the bull moved apart in a logging slash 300 yards out, just shy of timber. When the Swift A-Frame from my .358 Norma Magnum struck, the elk crashed as if the earth had been jerked from under it. Essentially a .338 Magnum with a bigger mouth, the .358 Norma can push 250-grain bullets faster. It put an exclamation point on that lung shot.

The main problem with such potent cartridges is that they kick hard in rifles light enough to carry all day in steep places. So, I’ve hunted elk with less ambitious rounds. On a particular Wyoming hunt, a pair of bulls piled off a timbered ridge ahead of me and split. I crashed headlong after the left-hand animal hoping for a shot as he lunged down the steep face through the lodgepoles. Suddenly, a sliver of rib came clear. Rifle braced against a tree, I sent a bullet from the 6.5×55 and heard it hit. The bull labored – as did I – through more deadfall. Another glimpse, another 140-grain softpoint, and the elk collapsed.

A year later, a 7mm-08 got me an elk in that same canyon. I managed to find one more bull there when the .270 WSM came to market. I believe this was the first elk taken with it. Another stubby powerhouse, the .300 Remington Short Action Ultra Mag, also came my way before I’d heard of it dropping an elk. Again, I was fortunate to bring back a bull.

More recently, with a Montana rifle bored for the largely unsung .280 Remington (circa 1957), I climbed under a bleak, black sky toward timberline. Still-hunting through stunted pines at dawn, I caught the bobbing of an antler tine through the cover. Unaware but alert, the five-point eased up-slope. I angled toward him getting an offhand shot at 60 yards. Two more 140-grain TSX bullets sailed after him as he crashed then rolled into a very steep canyon. Even when you know a hit is fatal, follow-ups make sense – if for nothing more than to limit the climb packing out!

Dating to 1873, the .45-70 can be loaded stiff in modern rifles. It’s a deadly elk round in close cover.

Many elk have fallen to traditional lever-action Winchester and Marlin carbines bored for the likes of the .30-30 and .32 Special. Commonly considered marginal, they’re deadly at iron-sight ranges. You must simply decline long shots and quartering pokes – as bullets for such rifles were designed for deer hunting – not to drive the length of a bull elk. Hornady LEVERevolution ammunition, with pointed bullet tips of resilient polymer, offer higher starting velocities and flatter trajectory than flat and roundnose loads. Still, one of my biggest bulls fell to a blunt .30-30 bullet.

A young guide and I had hunted most of the day in sleet, through obnoxious shintangle. Wet and cold, we led the ponies onto a ridge and bellow into the hills at last light. The long, quavering note brought a reply, faint and far off. “We’ll hunt there tomorrow,” he said, and bugled again. To our astonishment a reply came instantly and louder. “He’s coming!”

I scrambled uphill under the pines as the bull brayed again. Short minutes later he crashed into view, charging down toward us. At 55 yards, the 170-grain softpoint drove into his chest. He spun and stopped behind a screen of brush as I cycled the Marlin. Silence. I waited, then lizard-slow, crawled to the side. A slot opened to his rib. I fired. He lunged. I fired again. He fell.

On another elk expedition I’d have been lost had the bull appeared at 200 yards. But a well-placed .32 Special bullet – a pointed Hornady – took a Wyoming elk handily for me at 130 steps. I’d muffed a chance earlier in the day, hiked far, then sat to rest near a trail juncture. Glassing the slopes around, in a burn I spied a branch that curved up. Odd. Other limbs on those fir skeletons drooped.

Then I saw the ear and backline of the bull. He was staring at me. I centered the bead in the aperture and aimed tight to the tree. At my shot, the elk rocketed off. Apprehensive, I climbed to the trail. A scarlet spray on the snow confirmed a lung hit. The six-point lay dead just 50 yards away.
Hunting with such rifles and loads adds challenge – and thrill – to any hunt. I recall sneaking into a bedded bunch of elk through yellow Colorado aspens. Tension mounted at each step as I skirted cows almost near enough to touch. When my scent detonated the herd, I missed with the Marlin 1895 before the departing bull’s hide winked one last time in a sun-dappled alley. That .45-70 bullet connected.

Having killed a handful of elk at very close range (one with an arrow at seven yards), I remember well the day I carried a Mark V rifle in 7mm Weatherby Magnum. It had been a frustrating hunt, mostly in rain, in tough country. On the last afternoon my companion spied an elk slipping into hilltop cover far away. We closed on foot to a patch of cedars 340 yards across a brushy valley from the spot. Glassing, I saw brief movement. The elk had bedded, risen, bedded again. With no time left to wait, I marked as best I could its location, then stalked in. When cover I had marked vanished from valley-bottom view, I groped uphill through cedars thicker than they’d appeared. Careful steps put me at the hem of the target thicket. Then – a spot of color! The tip of a tine. Seconds passed. Soon my scent would reach the elk, sending it out the back door. I eased sideways, my movement glacial. A patch of hair in a grapefruit-size gap told me the elk’s body position. At a mere 14 yards my TSX zipped through the shoulder.

While a 7mm spitzer at 3,250 fps was hardly necessary there, it was no handicap. In most elk country you can’t count on close shots. A .270 Weatherby proved just right for a bull years earlier in the Bob Marshall Wilderness on a snowy slope with lots of elk and no stalking cover inside 250 yards.

The time I hunted with Middle Fork Outfitters in Idaho’s Frank Church Wilderness, I chose a Model 71 Winchester chambered for the wildcat .450 Alaskan. This old lever action had a receiver sight and was ideal for the close cover in which I almost got a shot. Alas, a cow winded me and took the herd to another drainage. Some days later at timberline, we spied a scattering of elk on a ridge far below. The bull looked big. “Take the Ruger,” insisted my pal Ken Nagel, handing me a No. 1 barreled to 7mm WSM. As time was short, I relented, then raced down toward the elk. But the herd beat me to a pass and lined out toward thick forest below. I scurried to a bush on all fours, snugged the sling and searched frantically for antlers as the elk bunched to negotiate deadfalls. I found a slot. The bull paused, but a cow stood behind. I waited. The cow moved. I pressed the trigger, dropped the lever and shoved another round home as the thud of a hit floated back 330 yards. The bull allowed another hit, then fell. There would have been no shot at all with the iron-sighted 71.

This elk fell to another 6.5, the 6.5 Creedmoor, at very long range. That’s a Magnum Research rifle and a GreyBull Scope.

While I’ve guided hunters to record-book bulls, most of my hunting has happened where any six-point elk is a prize. My two best bulls, both still-hunted, dropped to a Remington CS Model Seven in .308 and a lightweight re-stocked Springfield in .30-06 Improved. Each animal traveled a short distance after a lethal first round. Each required a finisher.

Favorite elk cartridge? I’ll confess to several. In a hammerlock, I’d probably howl “.308 Norma!”

It’s no better than the .35 Whelen Improved that floored a Washington bull in cover, or the 7mm Dakota that tumbled an Arizona six-point atop a desert plateau, or the mild-mannered 6.5 Creedmoor that killed a New Mexico elk farther than I’ve shot any other. But if versatility is the gauge, Norma’s .308 Magnum with 180-grain spitzers at 3,000 fps is hard to beat. In mid-weight rifles its recoil is brisk but not obnoxious. Bullets fly flat as a .270’s, but hit much harder. Controlled-upset missiles like Federal’s Trophy Bonded, Swift’s A-Frame, Norma’s Oryx, the Barnes TSX and Nosler’s Partition and Accubond drive to the off-shoulder of quartering elk bounced in thickets. Why not the .300 Winchester? A ballistic twin, it’s much more popular. But I prefer the slightly shorter case and longer neck of Norma’s round.

Truthfully, such distinctions are meaningless.

Naming runners-up is just as hard. How about the 7mm and .270 Weatherby Magnums, the .300 Holland & Holland, the .300 Ruger Compact Magnum or .300 SAUM? The .30-06? If Remington’s 7mm Magnum or some WSM hikes your pulse, or you’re enamored of the .280 Improved or a wildcat like the .30 Gibbs, you’ll get no quarrel from me. The best elk load for your rifle is what’s chambered when a bull appears in your sight!

—–

Want the ‘World’s Greatest Gun Book’ – Click here to see the new Gun Digest 2016, 70th Annual Edition.

Prefer free gun specific downloads – Click here to see this free resource from Gun Digest.

 



The Shining (film)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
The Shining
Titellogo
(Filmposter op en.wikipedia.org)
Tagline A Masterpiece Of Modern Horror
Alternatieve titel(s) Stanley Kubrick's 'The Shining'
Regie Stanley Kubrick
Producent Stanley Kubrick
Scenario Roman
Stephen King
Scenario
Stanley Kubrick
Diane Johnson
Hoofdrollen Jack Nicholson
Shelley Duvall
Danny Lloyd
Muziek Wendy Carlos
Rachel Elkind
Montage Ray Lovejoy
Cinematografie John Alcott
Distributie Warner Bros. Pictures
Première 23 mei 1980
30 oktober 1980
Genre Horror
Thriller
Speelduur 146 minuten
142 minuten (Amerikaanse release)
119 minuten (Europese release)
Taal Engels
Land  Verenigd Koninkrijk
 Verenigde Staten
Budget $ 19.000.000 (geschat)
Opbrengst $ 44.017.374 (Verenigde Staten)
Gewonnen prijzen 2
Overige nominaties 5
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal    Film

The Shining is een Amerikaanse horrorfilm uit 1980, geregisseerd door Stanley Kubrick. Het verhaal is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Stephen King. King was zelf niet enthousiast over deze adaptatie, met name omdat de verhaallijn vooral aan het einde nogal afwijkt van die in het boek. Daarom zorgde hij in 1997 (mede) zelf voor nog een, getrouwere, verfilming in de vorm van een eveneens gelijknamige miniserie, maar deze serie is minder bekend bij het grote publiek.

Kubricks The Shining werd genomineerd voor vier Saturn Awards, waarvan het die voor beste bijrolspeler (Scatman Crothers) daadwerkelijk won. De andere nominaties waren die voor beste regisseur, beste horrorfilm en beste muziek. De film werd daarentegen ook genomineerd voor de Razzie Awards voor slechtste regisseur en slechtste actrice (het betrof Shelley Duvall).

Inhoud

  • 1 Verhaal
  • 2 Productie
  • 3 Rolverdeling
  • 4 Andere versies en interpretatie
  • 5 Trivia
  • 6 Documentaire
  • 7 Verwijzingen en parodieën
  • 8 Externe links

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Schrijver Jack Torrance is afgeholpen van zijn drankverslaving, waardoor hij tijdens een driftbui zijn zoontje Danny een keer heeft mishandeld. Hij vindt een tijdelijke baan als huisbewaarder in het prestigieuze Overlook Hotel in de Rocky Mountains, Colorado, dat gedurende de wintermaanden gesloten is vanwege de extreme weersomstandigheden. Jack krijgt de taak om de verwarmingsinstallatie in de gaten te houden en desnoods reparaties uit te voeren. De manager Stuart Ullman vertelt Jack van tevoren over één van de eerdere huisbewaarders, Delbert Grady. Die werd tijdens zijn verblijf in het hotel in de winter van 1970 krankzinnig en vermoordde vervolgens zijn vrouw en twee dochtertjes met een bijl.

Jack, zijn vrouw Wendy en Danny zullen voor enkele maanden de enige bewoners zijn van het complex. Als de familie op de laatste dag dat het hotel open is haar intrek neemt, krijgen de gezinsleden een rondleiding. Tijdens deze rondleiding krijgt Danny de schrik van zijn leven wanneer hij buitenzintuiglijk contact heeft met de Afro-Amerikaanse chef-kok van het hotel, Dick Hallorann. Danny is net daarvoor door een dokter onderzocht vanwege het gedrag dat hij hierdoor vertoont en omdat hij een imaginair vriendje genaamd Tony zou hebben gecreëerd. In een persoonlijk gesprek vertelt Danny aan Hallorann dat hij weet dat er iets is gebeurd bij kamer 237, waarna Hallorann hem streng vermaant daar weg te blijven.

De eerste weken dat de familie alleen is in het hotel verlopen rustig. Overdag wil Jack werken aan zijn boek, waar hij nu alle tijd voor heeft. Danny ontdekt dat er geesten in het hotel ronddwalen. Hij ziet telkens twee meisjes die tweelingzussen zijn. Op een zeker moment ziet hij hen in stukken gehakt in de gang bij kamer 237 liggen, terwijl ze hem tegelijkertijd vragen om "voor altijd en altijd" met hen te komen spelen. Het zijn de meisjes die in de winter van 1970 op diezelfde plek door hun vader zijn vermoord.

Enkele weken later breekt een zware sneeuwstorm los, waardoor de telefoonverbinding uitvalt en het hotel van de buitenwereld raakt afgesneden. Jack zit inmiddels de hele dag alleen nog maar achter zijn schrijfmachine te typen en reageert steeds geprikkelder wanneer Wendy hem iets vraagt of aanbiedt iets voor hem te doen. Af en toe krijgt hij even een inzinking, bijvoorbeeld na een nachtmerrie waarin hij Wendy en Danny vermoordt en in stukken hakt. Ook lijkt Jack zich nauwelijks nog om zijn zoon te bekommeren, waar het helemaal niet zo goed mee gaat. Danny is voortdurend angstig en wil het liefste zo snel mogelijk weg uit het hotel. Danny loopt schijnbaar onverklaarbare verwondingen aan zijn hals op, alsof iemand heeft geprobeerd hem te wurgen. Wendy beschuldigt eerst Jack ervan dit gedaan te hebben. Later vertelt ze Jack dat er in de badkamer van het hotel iemand aanwezig is die Danny heeft aangevallen. Wanneer Jack gaat kijken treft hij in het bad een naakte vrouw aan, die in staat van ontbinding blijkt te verkeren wanneer hij haar liefkozend vastpakt, maar desondanks 'leeft' en hem honend uitlacht.

Hoewel er behalve Jack, Wendy en Danny niemand in het hotel aanwezig is, blijkt er op een avond in de balzaal een feest in 'jaren 20'-stijl aan de gang te zijn, althans dit is wat Jack ziet. Jack wordt uitgenodigd om tot deze 'club' toe te treden. Hij maakt eerst kennis met de barkeeper, Lloyd. Vervolgens maakt hij kennis met de eerdere huisbewaarder, Grady. Laatstgenoemde vertelt Jack dat hij zijn vrouw en zoon maar eens tot de orde moet roepen, ofwel straffen. Dat heeft Grady zelf immers ook gedaan: zijn eigen kinderen wilden niet luisteren, dus heeft hij hen 'gestraft'. Als gevolg van dit onderhoud verliest Jack de laatste controle over zijn eigen gedachten.

De originele schrijfmachine die voor de film werd gebruikt

Wendy bemerkt inmiddels de veranderingen in zowel het gedrag van Jack als dat van Danny. Ze ontdekt op een gegeven ogenblik dat Jack al die maanden achter de schrijfmachine steeds dezelfde zin heeft getypt: All work and no play makes Jack a dull boy (een bekend Engels spreekwoord). Ze stelt Jack die net de kamer binnenkomt voor om weg te gaan, mede omwille van Danny. Jack scheldt haar daarop de huid vol en zegt dat hij voor alles zijn plicht als huisbewaarder niet wil verzaken. Hij wordt vervolgens door Wendy bewusteloos geslagen en in een kast opgesloten. Wanneer Jack weer bijkomt, besluit hij dat het definitief welletjes is en dat hij net als Grady destijds zijn gezin moet vermoorden met een bijl.

Danny en zijn moeder barricaderen zich in de badkamer van één van de hotelkamers wanneer de compleet waanzinnig geworden Jack hen met een bijl te lijf gaat. Danny is klein genoeg om vervolgens door het badkamervenster te ontsnappen. Wendy blijft achter terwijl Jack langzaam maar zeker de badkamerdeur stuk hakt. Wanneer dit gebeurd is en Jack elk moment de badkamer lijkt binnen te dringen (voorafgegaan door de bekende en in dit geval lugubere aankondiging Heeeere's Johnny!!), slaagt Wendy erin de aanval af te weren door een mes dat ze had meegenomen. Danny heeft op dat moment buitenzintuiglijk contact gehad met Dick Hallorann. Deze is zo spoedig mogelijk vertrokken naar het hotel, dat inmiddels compleet is ingesneeuwd. Wanneer Hallorann die avond in het hotel arriveert, wordt hij echter in koelen bloede door Jack vermoord met een bijl. Danny en Wendy kunnen de auto's en sneeuwscooter niet meer gebruiken om te vluchten, omdat Jack die al eerder onklaar heeft gemaakt. Nu Hallorann echter zijn sneeuwscooter daar heeft staan, kan dit wel. Danny vlucht naar buiten en verbergt zich in het levensgrote labyrint voor het hotel. Jack verdwaalt terwijl hij met de bijl in zijn handen Danny achtervolgt. Danny vindt de weg naar buiten weer en samen met zijn moeder kunnen ze in de scooter van de vervloekte plek ontsnappen. Jack vriest uiteindelijk dood in het doolhof.

Toen ze bij het hotel aankwamen, had Jack gezegd het gevoel te hebben al eens eerder in dit hotel geweest te zijn, alsof hij er eigenlijk altijd al geweest was. De film eindigt met een inzoom op een foto aan de muur van het hotel die is genomen op 4 juli 1921 (met als achtergrondmuziek Midnight, the Stars and You van Al Bowlly). Hierop prijkt Jack nu ineens als eregast op een feest en heft hij met een trotse blik in de ogen het glas.

Productie[bewerken]

Replica van een deur uit de film die Danny voortdurend ziet. Erop staat in spiegelschrift MURDER (moord).

Na het tegenvallende succes van zijn vorige film, Barry Lyndon (1975), was Kubrick op zoek naar een nieuwe uitdaging. Hij zocht iets in de horrorsfeer en koos uiteindelijk voor Kings roman The Shining.

De sets voor de film werden vervaardigd in het VK, in Borehamwood, Hertfordshire. Enkele van de scènes zijn buiten de studiolocatie opgenomen; zo is de openingsscène opgenomen bij het Saint Mary Lake in Glacier National Park, Montana. Deze scène en die waarin de Volkswagen Kever van het gezin naar het hotel rijdt zijn gefilmd vanuit een helikopter. Het interieur van het Overlook Hotel is deels gebaseerd op dat van het Ahwahnee Hotel in Yosemite National Park. Van buitenaf werden hiervoor opnames gebruikt van de Timberline Lodge in Oregon.

Kubrick maakte bij het produceren van deze film voor het eerst gebruik van de steadicam, die enkele jaren eerder was uitgevonden. De uitvinder van de steadicam, Garrett Brown, was tevens nauw betrokken bij de productie van The Shining en ontwikkelde speciaal voor deze film een speciale techniek om de camera met twee handen te bedienen. Hij schreef hier later over in het tijdschrift American Cinematographer.[1]

De productie zelf had nogal wat voeten in de aarde en ging gepaard met de nodige onderlinge wrijving. Actrice Duvall kon niet goed overweg met Kubrick (die haar veel bekritiseerde) en raakte op den duur zo gestrest dat ze enige tijd ziek werd en te maken kreeg met haarverlies. Het script werd tijdens de productie voortdurend op bepaalde punten bijgesteld, waardoor er steeds nieuwe teksten uit het hoofd geleerd moesten worden. Diverse stukken die aanvankelijk in het filmscenario zaten werden geschrapt, waaronder enkele aan het eind van de film in het ziekenhuis (zie ook #Andere versies en interpretatie).

Voor de rol van Jack Torrance was ook gedacht aan Robert De Niro (die achteraf zei nachtmerries aan de film te hebben overgehouden), Robin Williams en Harrison Ford, maar King vond geen van hen geschikt.

In 2014 vertelde Joe Turkel (Lloyd) in een interview dat de scène aan de bar zijn favoriete scène uit de film was. Hij vertelde erbij dat ze er zes weken over hadden gedaan om deze scène goed te krijgen.[2]

Rolverdeling[bewerken]

  • Jack Nicholson: Jack Torrance
  • Shelley Duvall: Wendy Torrance
  • Danny Lloyd: Danny Torrance
  • Scatman Crothers: Dick Hallorann
  • Barry Nelson: Stuart Ullman
  • Philip Stone: Delbert Grady
  • Joe Turkel: Lloyd
  • Anne Jackson: Arts
  • Tony Burton: Larry Durkin
  • Barry Dennen: Bill Watson
  • Lisa Burns en Louise Burns: de tweelingdochters van Grady

Andere versies en interpretatie[bewerken]

In een van de andere versies van het script lijkt het alsof ook manager Ullman vanaf het begin op de hoogte was van de aanwezigheid van de geesten in het hotel. Aan het einde van de film vertelt hij Wendy in het ziekenhuis dat het lichaam van haar man niet is gevonden. Vervolgens geeft hij Danny een gele tennisbal, vermoedelijk dezelfde bal waardoor Danny eerder in de film naar kamer 237 werd gelokt alwaar hij het visioen van de vermoorde meisjes kreeg. Uiteindelijk zou de kijker hierdoor zijn gaan twijfelen of het hele verhaal wel echt gebeurd is, of dat Jack wellicht aan het einde van de film is meegesleurd naar het verleden, hetgeen tevens zijn aanwezigheid op de foto uit 1921 zou kunnen verklaren. Dit open einde werd later herschreven, omdat er niet te veel raadsels voor de kijker mochten overblijven.

Trivia[bewerken]

  • Stephen King, die niet blij was met deze verfilming, wilde zijn naam niet op de aftiteling zien.
  • Shelley Duvall (Wendy) heeft in de filmversie van Kubrick zwart haar. In het originele boek omschrijft King haar als blondine.
  • Jack Nicholson (Jack) gaat zijn familie in Kubricks film te lijf met een bijl. In Kings boek gebruikt hij een roquehamer.
  • In het boek is geen sprake van de oneliner Heeeeere's Johnny, wat Jack roept wanneer hij met een bijl de deur waarachter Wendy en Danny zich verschuilen inslaat. De tekst volgens het boek is Boo (boe). Nicholson heeft de zin geïmproviseerd. De oneliner is eigenlijk afkomstig van Ed McMahon, die The Tonight Show introduceerde toen dit programma door Johnny Carson werd gepresenteerd.
  • In dezelfde scène wordt een toespeling gemaakt op De wolf en de drie biggetjes, wanneer Jack met de bijl voor de deur staat en tegen zijn vrouw roept: "Doe open, of ik puf en zucht en steun en blaas je huisje omver!"
  • Het hotel Overlook is de plaats waar zowel het heden als het verleden worden overzien. Het hotel is gebouwd op een Indiaanse begraafplaats en is een soort wachtkamer van de verdoemde zielen die zich manifesteren aan de mensen die de 'gave' (the shining) bezitten. De verfilming vond goeddeels plaats in Timberline Lodge, een resort op de zuidflank van Mount Hood in Oregon. Het labyrint is een metafoor voor het ronddolen van de mens voordat hij de eeuwige rust kan krijgen. Zoals Graaf Dracula (Béla Lugosi in 1931) die zei: To die! To be really dead: that must be glorious!. De film doet ook denken aan Daughters of Darkness (1971) van Harry Kümel, over een vampier in een hotel (Het Thermae Palace Hotel te Oostende) die de gasten terroriseert.
  • Op 25 oktober 2003 werd middels een verkiezing van televisiezender Channel 4 de scène waarin Jack Nicholson door de deur Here's Johnny roept verkozen tot griezeligste filmmoment aller tijden.

Documentaire[bewerken]

Tijdens het Sundance Film Festival 2012 ging de ruim anderhalf uur durende documentaire Room 237 in première. Deze productie was volledig gewijd aan diverse analyses over Kubricks filmversie van The Shining, zonder zekerheid of deze overeenkomen met Kubricks daadwerkelijke bedoelingen.

Verwijzingen en parodieën[bewerken]

  • In een Halloweenaflevering van The Simpsons, Treehouse Of Horror V wordt de film in het 1ste segment geparodieerd.
  • In de aflevering Peter, Peter Caviar Eater uit de tv-reeks Family Guy wordt de scène met de tweeling en Danny geparodieerd.
  • In het Suske en Wiske-verhaal De curieuze neuzen wordt verwezen naar de film als Lambik met een bijl zijn eigen huis binnen dringt.
  • Er bevindt zich een foto in de film waar Nicholson op staat op jongere leeftijd. Dezelfde foto werd in 2001 weer gebruikt in The Pledge.
  • De video van The Kill, een lied van de alternatieve-rockband 30 Seconds to Mars, is geïnspireerd op de film. In de videoclip is te zien hoe de band een hotel aan het verkennen is. Op een brief van de hoteleigenaar staat "We hopen op een fijn verblijf en blijf uit kamer 6277." De band negeert de waarschuwing en opent kamer 6277. Nadat ze de deur hadden geopend, ondergaan ze allen de effecten van die kamer. Elk lid ervaart de effecten anders maar zij hebben wel iets gemeen: ze zien een veranderde versie van zichzelf. De climax van het nummer nadert wanneer frontman Jared Leto zijn dubbelganger op de gang tegenkomt.
  • In de videoclip van Please Don't Leave Me (gezongen door P!nk) hakt de zangeres zich door een deur en steekt haar hoofd door het gat waar haar huidige vriendje zich verstopt voor haar.
  • In de aflevering A Nightmare on Facetime van South Park wordt de film geparodieerd.
  • In de film Finding Nemo is er een scène waar een haai een deur openbreekt, zijn kop door een gat heen steekt, en de befaamde one-liner parodieert.
  • In de aflevering Soul Survivor van Supernatural wordt verwezen naar de film wanneer een bezeten Dean zich met een hamer door een deur heen hakt om bij zijn broer te komen.
  • In de aflevering I Got Yer Can van Animaniacs is te zien hoe een doorgedraaide eekhoorn op dezelfde manier als Jack soortgelijke regels typt op een schrijfmachine.
  • In Seed of Chucky hakt Chucky de badkamerdeur aan gruzelementen en zegt dan dat hij niet weet wat hij moet zeggen.
  • In het spel Mortal Kombat X is er een Fatality waarin Johnny Cage de befaamde one-liner parodieert.

Externe links[bewerken]

Wikiquote heeft een of meer citaten gerelateerd aan The Shining (film).
  • (en)  The Shining in de Internet Movie Database
Overgenomen van "https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=The_Shining_(film)&oldid=49976916"